OP #2: “Balayan, Batangas”

Isinulat ni Karinna Abueg

Noong Mayo 31, 2016 ay biglaan ang aking pagpunta sa Balayan, Batangas. Ito rin ang una kong karanasan na bumyahe ng biglaan kasama ang aking pamliya. Maayos ang naging takbo ng byahe at kay sarap pagmasdan ang mga berdeng halaman, tubo, at bundok na aming nadaanan. Hindi trapik papunta rito kaya naman hindi ito nakakapagod at mahigit dalawang oras lamang ang byahe.

Sa pagpunta namin ay lamig ng simoy ng hangin ang hinayaan kong dumampi sa aking balat. Hinayaan kong nakabukas ang bintana upang malanghap ang sariwang hangin. Kitang kita ko ang mga nagtatabas ng tubo at nagpapastol ng kalabaw. At habang ako'y abala sa pagmamasid sa bawat nadadaanan namin ay hindi ko namalayang tumigil na pala ang aming sasakyan sa simbahan ng Balayan. Kahit ilang beses na akong nakarating dito ay napapahanga pa rin ako sa angking ganda ng simbahan ng Balayan. Sa gilid ay mayroong nakahalerang mga nagtitinda ng rosaryo at iba pa gaya ng mga bracelet. Sa tapat naman ay mga nakahalerang ihawan na talaga namang makakapagpakulo ng iyong tiyan. Ngunit sa pagpunta ko roon ay nilabas ko ang aking saloobin at nagdasal sa simbahan at pagkatapos ay nagpakuha ng litrato sa rebulto ni Hesus.

Hindi man kumpleto ang aming pamilya, sa pamamagitan ng simbahang ito ay nagkakasama kami at nakakapag-alis ng lungkot dahil uto'y napapalitan ng saya kapag nasilayan na ang simbahan ng Balayan. Ito ay sagrado at simple lamang. Ang mga tao rito ay marunong rumespeto at makitungo. Sa pagpunta mo rito ay malilinis ang iyong kalooban dahil na rin sa simbahan, hangin, at mga taong nasa Balayan.